آمیزه PP/PET به علت اختلاف ضریب انحلال پذیری و عدم جاذبه بین پلیمر قطبی - غیر قطبی آمیزه ای ناسازگار است. برای ایجاد سازگاری لازم در آمیزه سازگار کننده های مختلف مصرف می شود که در این پژوهش از سازگار کننده PP-g-MA استفاده شده است. این سازگار کننده از واکنش شیمایی و عمل پیوند زنی بین مالئیک انیدرید (MA)، دی کومیل پروکسید (DCP) و پلی پروپیلن پدید می آید. اثر افزایش غلظت DCP (در MA ثابت) موجب افزایش بازدهی پیوند زنی روی پلی پروپیلن و از طرف دیگر، افزایش غلظت MA (در DCP ثابت) موجب کاهش بازدهی پیوند زنی می شود. نتایج نشان می دهد که PP-g-MA باعث ریزتر شدن لیفچه های PET و نزد یکی فازها می شود. البته، باید توجه داشت که مصرف این سازگار کننده، به ویژه در مقادیر زیاد، موجب افت خواص مکانیکی آمیزه می گردد.

در این پژوهش،آمیخته ای گرمانرم بر پایه پلی استال ولاستیک نیترل به روش اختلاط مذاب تهیه شده است. اختلاط در دستگاه اکسترودر دو پیچی ناهمسوگرد انجام گرفته و مقادیر پارامترهای اختلاط نظیر دما، زمان و سرعت اختلاط، زمان اضافه کردن مواد از جمله عوامل پخت و بازدارنده به آمیخته در کسترودر محاسبه شده است.مطالعات شکل شناسی،ساختار دو فازی آمیخته را آشکار ساخت.برای جلوگیری از جدایی فازها SAN و SBS به عنوان سازگار کننده بکار برده شد. با استفاده از سیستم گوگردی، پخت دینامیکی لاستیک نیتریل انجام شد. نتایج آزمایشها نشان می دهد که آمیخته های سازگار شده با SAN و SBSدارای استحکام کششی و درصد ازدیاد طول بیشتری نسبت به آمیخته خالص است. همچنین،آمیخته سازگار شده و پخت شده بیشترین استحکام کششی و درصد طول را نشان می دهد. پخت فاز لاستیک در درصد زیاد آن درآمیخته، کنترل کنندة خواصی چون استحکام کششی و درصد ازدیاد طول است و همچنین، سازگار کنندة SAN سازگاری مناسبی با POM وNBR  ایجاد می کند.

استحکام چسبندگی اتصال پلی اتیلن سبک (LDPE) به نشاسته نرم شده گرما نرم (TPS) و انوع سازگار شده آنها با کوپلیمر اتیلن - وینیل استات (EVA)، پلی اتیلن عامل دار شده با مالئیک انیدرید (PE- g-MAH) و کوپلیمر استیرن - اتیلن - بوتادی ان - استیرن عامل دار شده با مالئیک انیدرید (SEBS- g-MAH) با آزمون پوست کن شدن بررسی شد. برای قرار دادن سازگار کننده ها در سطح مشترک دو پلیمر از اختلاط آنها با TPS استفاده شد. از طرف دیگر، کار ترمودینامیکی چسبندگی بین اجزای سطح مشترک با اندازه گیری انرژی آزاد سطوح و به کمک نظریه های موجود محاسبه شد. نتایج بدست آمده نشان می دهد که کار ترمودینامیکی چسبندگی سطح مشترک PE/TPS از mJ/m2 64، اگر از سازگار کننده های EVA، PE- g-MAH و SEBS- g-MAH استفاده شود به ترتیب به 70، 79 و mJ/m2 86 افزایش می یابد. افزون بر این، استحکام چسبندگی بین سطحی (کار عملی) PE/TPS در صورت تقویت سطح با سه سازگار کننده یاد شده از N.m 41 به ترتیب به 139، 250 و N/m 165 تغییر می کند. بهبود چسبندگی بین سطحی به مهاجرت سازگار کننده ها به سطح مشترک حین تشکیل اتصال در دمای زیاد و انتقال بهینه تنش بین سطحی ارتباط داده می شود. همچنین، نتایج تجربی بدست آمده حاکی از آن است که تابع اتلاف اتصال به نسبت tan δ در دمای محیط به اجزای اصلی (چسب و بازو) در آزمون پوست کن شدن وابسته نیست. اما، با در نظر گرفتن نقش اتلاف ویسکوالاستیک در لایه نازک سازگار کننده از طریق معرفی مشخصه نسبت tan δ بازوی اتصال به حاصلضرب tan δ چسب و سازگار کننده، تغییرات تابع اتلاف اتصال و در نتیجه استحکام چسبندگی بین سطحی بخوبی قابل پیش بینی خواهند بود.

آمیخته PP/PET به علت اختلاف ضریب انحلال پذیری، آمیخته ای ناسازگار است. در این پژوهش، از سازگار کننده PP-g-MA برای ایجاد سازگاری بین دو جز آمیخته استفاده شده است. پس از تهیه سازگار کننده در مخلوط کن و بررسی اثر عوامل مختلف بر تهیه آن سازگار کننده بهینه تولید شد. الیاف آمیخته 60/40 از PP/PET با درصدهای مختلف از سازگار کننده، در دو گروه شامل PET خالص و بازیافتی تهیه شده اند. نتایج نشان می دهد که سازگار کننده PP-g-MA باعث ریزتر شدن فاز PET در الیاف حاوی PET خالص می شود. اما در الیاف حاوی PET بازیافتی در مقادیر بیش از 5 درصد وزنی از سازگار کننده، یکنواختی سطح مقطع الیاف کاهش می یابد. همچنین، با افزایش سازگار کننده خواص مکانیکی در هر دو گروه الیاف حاوی PET خالص و بازیافتی ابتدا افزایش و سپس کاهش می یابد. کشش سرد باعث تبلور و در نتیجه ازدیاد استحکام کششی الیاف می شود. البته، الیاف حاوی PET بازیافتی و همچنین الیاف سازگار شده نیز با اعمال کشش سرد خواص مکانیکی بهتری نشان می دهند.

پلی بو تا دی ان با گروه هیدروکسیل انتهایی مهمترین و پرکاربردترین بایندر مورد استفاده در پیشرانه های کامپوزیت است. با این وجود، رزین HTPB یک پیش پلیمر خنثی محسوب شده و امتزاج پذیری مطلوبی با نرم کننده های پر انرژی متداول ندارد. در این تحقیق دو نوع نرم کننده پرانرژی نیترات استری، 2- اتیل هگزیل نیترات (2EHN) و 2- اتیل -2- بوتیل- 1، 3 دی نیترات پروپان (EBDP)، با نسبت C/-NO2 بزرگتر از 4، سنتز و با طیف سنجی FT-IR و 1H-NMR شناسایی شد. کارایی این ترکیبات به عنوان نرم کننده انرژی زا، با اندازه گیری و محاسبه خواصی مانند دمای تجزیه شدن، دمای احتراق، دمای انتقال شیشه ای و دمای تشکیل نرم کننده بررسی شد. همچنین برای ارزیابی سازگاری نرم کننده ها با رزینHTPB ، از پارامتر حلالیت هانسن نرم کننده ها و همچنین اندازه گیری دمای انتقال شیشه ای به روش کالریمتری پیمایشی تفاضلی (DSC) استفاده شد. مقدار کوچک پارامتر امتزاج پذیری (∆δ) و حضور یک دمای انتقال شیشه ای در ترموگرام DSC موید سازگاری نرم کننده ها در رزین  HTPBاست. بعلاوه اندازه گیری ویسکوزیته رزین HTPB در حضور درصدهای مختلف وزنی از نرم کننده، نشان داد که مخلوط (1:1) دو نرم کننده بیشترین کاهش ویسکوزیته را برای فرایند پذیری رزین HTPB فراهم می کند.

آمیزه ای پلیمری بر پایه پلی استال و لاستیک نیتریل به روش اختلاط مذاب تهیه شده است. تغییر پارامترهای اختلاط نظیر دما، زمان و سرعت اختلاط، محدوده تغییرات خواص آمیزه را مشخص می کند و با ارزیابی خواص مکانیکی در محدوده شرایط آزمایش، پارامترهای اختلاط بهینه می شوند. مطالعات شکل شناسی، ساختار دو فازی آمیزه را آشکار می کند. در این پژوهش، اثر سازگار کننده و وولکانش دینامیکی بر بهبود ساختار و خواص مکانیکی آمیزه بررسی می شود. برای جلوگیری از جدایی فازها از سازگار کننده تجاری مالئیک انیدرید استفاده می شود و دی کومیل پروکسید هم برای وولکانش دینامیکی لاستیک نیتریل در آمیزه بکار می رود. نتایج آزمایشها نشان می دهد که استحکام کششی سیستم سازگار شده افزایش می یابد و وولکانش دینامیکی مدول کششی و برگشت پذیری الاستیک آمیزه ها را بهبود می دهد، اما باعث کاهش درصد ازدیاد طول تا پارگی می شود.

هدف از این مقاله تحلیل درآمدهای نفتی و مالیاتی در اقتصاد ایران است. بدین منظور، با استفاده از رویکرد تعادل عمومی پویای تصادفی، یک الگو برای اقتصاد صادرکننده نفت شبیه سازی گردید. در بخش منابع درآمدی دولت، سعی شد تا با وارد کردن درآمدهای نفتی و مالیاتی در مدل، وجود راهکارهای لازم جهت برطرف کردن خلاء های موجود در ساختار نظام مالیاتی مورد بررسی قرار گیرد. تخمین پارامترهای مدل بر اساس روش بیزین و با استفاده از نرم افزار داینر (Dynare) تحت نرم افزار متلب (MATLAB) بر اساس روش مونت کارلو با زنجیره مارکوف در قالب الگوریتم متروپلیس-هستینگز و با استفاده از داده های تعدیل فصلی دوره زمانی 96-1368 انجام گرفت. به منظور تحلیل شوک، دو سناریو طراحی شد. در سناریو اول، فرض شد که دولت درآمد نفتی دارد و تمامی درآمدهای نفتی توسط دولت خرج می شود و دولت اتکایی به درآمد مالیاتی ندارد. در سناریو دوم، فرض می شود که 40 درصد از درآمدهای نفتی دولت به صندوق توسعه تزریق شده و درصدی از آن به عنوان تسهیلات به بخش های تولیدی تخصیص پیدا کرده و دولت با اتکا بیشتر به انواع درآمدهای مالیاتی هزینه های خود را تأمین می کند. نتایج بیانگر این می باشد که شوک مالیاتی و نفتی، یعنی کاهش وابستگی به نفت و اتکا به درآمدهای مالیاتی در کوتاه مدت تأثیر منفی بر متغیرهای کلان اقتصادی دارد اما در بلند مدت، با افزایش درآمدهای مالیاتی میزان تولید و به تبع آن، سرمایه گذاری، مصرف، اشتغال در اقتصاد افزایش یافته است.

نانوکامپوزیت وولکانیده های بر پایه لاستیک-SBR نانورس اصلاح شده در یک سامانه پخت گوگردی معمولی به روش اختلاط مذاب در یک مخلوط کن داخلی تهیه شد. به منظور بررسی اثر سازگارکننده بین سطحی و نوع آن بر خواص نانوکامپوزیت الاستومر SBR و ذرات نانورس، از سه نوع سازگار کننده، کائوچوی طبیعی اپوکسید شده (ENR50)، اتیلن پروپیلن پیوند شده با مالئیک انیدرید(EPDM-g-MAH)  و لاستیک آکریلونیتریل-بوتادی ان (NBR) استفاده شد. نانوکامپوزیت های حاصل از لحاظ مشخصه وولکانش، خواص مکانیکی و دینامیکی ارزیابی شدند. ساختار نانوکامپوزیت و چگونگی پراکنش نانولایه ها و خواص رئولوژیکی با استفاده از طیف سنجی تفرق اشعه (XRD) X، میکروسکوپ الکترون پویشی (SEM) و طیف سنجی رئومترمکانیکی مذاب (RMS) مطالعه شد. هم چنین، رفتار پخت نانوکامپوزیت های تهیه شده با استفاده از یک رئومتر پخت لاستیک بررسی شد. نتایج حاصل نشان می دهد، دو سازگار کننده ENR50 و EPDM-g-MAH اثر بیشتری در بهبود بر هم کنش بین زمینه الاستومری SBR و نانو ذرات رس نسبت به اثر سازگار کننده NBR دارند. این نتایج در توافق با تجزیه گرمایی مکانیکی-دینامیکی(DMTA)  و هم چنین خواص مکانیکی در مقیاس درشت نمونه هاست.

در این تحقیق انحلال یک ماده رنگزای دیسپرس در حضور محلول های آبی توئین 20 و توئین 80 مورد بررسی قرار گرفته و اثر عوامل مختلفی مانند زمان، دما و غلظت پراکنش کننده ها بر روی میزان انحلال ماده رنگزا در آب ارزیابی گردیده است. ضمن اینکه سینتیک انحلال ماده رنگزا در دماهای مختلف و با حضور پراکنش کننده های انتخابی مطالعه شده است. نتایج نشان می دهند که با افزایش زمان، دما و غلظت پراکنش کننده ها میزان انحلال ماده رنگزا در آب افزایش می یابد و سینتیک انحلال از یک تابع نمایی پیروی می کند. همچنین، انحلال ماده رنگزا در محیط حاوی توئین 80 نسبت به توئین 20 از سرعت بیشتری برخوردار است. عملکرد توئین 20 و توئین 80 در رنگرزی الیاف پلی استر با ماده رنگزای دیسپرس بررسی شده و عملکرد آن با خواص رنگرزی کالاهای رنگرزی شده در حضور یک پراکنش کننده تجارتی به نام پراکنش کننده MF مقایسه گردیده است. نتایج نشان می دهند که ویژگی های توئین 80 به پراکنش کننده MF بسیار نزدیک است.